PROBLEMY Z POCZUCIEM WARTOŚCI - PSYCHOTERAPIA W BERLINIE PO POLSKU

WITAJ NA STRONIE POLSKIEGO PSYCHOLOGA W BERLINIE

Dowiedz się więcej: Poczucie wartości

PRAXIS W BERLINIE

W tym artykule dowiesz się:

Jak problemy z poczciem własnej wartości mogą wyglądać na co dzień?
Co może stać za tym problemem?
Kiedy warto się skonsultować?
Jak będziemy pracować w psychoterapii?
Mity i błędne koła, przeszkadzają budować solidne poczucie własnej wartości
Co zwykle się zmienia pod wpływem psychoterapii?
Co psychoterapia oznacza w praktyce dla osób z zaniżonym poczuciem wartości?
Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące problemów z poczuciem wartości

Jeśli często czujesz, że “musisz zasłużyć”, porównujesz się z innymi albo jedna krytyczna uwaga potrafi Cię rozłożyć na dwa dni, to temat poczucia własnej wartości może być dla Ciebie bardzo żywy. To nie jest “diagnoza” jak przeziębienie, tylko sposób, w jaki nauczyłeś_aś się patrzeć na siebie i na swoją pozycję w relacjach. Dobra wiadomość jest taka, że to da się zmieniać - nie poprzez wmawianie sobie, że jesteś super, tylko przez głębsze zrozumienie siebie i ćwiczenie nowych sposobów bycia z własnymi emocjami.

Pracuję z dorosłymi po polsku w Berlinie, głównie stacjonarnie, w nurcie psychodynamicznym, z elementami MBT i ISTDP. Jeśli jesteś osobą LGBT+, możesz liczyć na bezpieczną, nieoceniającą przestrzeń i język bez założeń.

Co może stać za tym problemem?

Z perspektywy psychodynamicznej poczucie własnej wartości buduje się w relacjach: w tym, jak byłeś_aś widziany_a, traktowany_a, oceniany_a i jak radziłeś_aś sobie z emocjami w ważnych więziach. To nie jest polowanie na winnych. To próba zrozumienia, skąd w Tobie biorą się pewne automatyczne wnioski o sobie.

Często w tle są takie mechanizmy:

Warunkowa akceptacja: gdy miłość, spokój albo uznanie były zależne od wyników, zachowania, bycia “grzecznym_ą” czy “silnym_ą”, łatwo internalizujesz przekonanie: “wartość = spełnianie oczekiwań”.
Wstyd jako regulator: jeśli zawstydzanie było częstą metodą “motywowania”, w dorosłości wstyd potrafi stać się domyślną emocją: zanim spróbujesz, już wiesz, że “coś jest z Tobą nie tak”.
Porównania i rola: czasem w rodzinie lub środowisku ktoś był “tym zdolnym”, “tym problemowym”, “tym ładnym”. Rola trzyma się mocno, nawet jeśli życie dawno się zmieniło.
Złość i potrzeby: u wielu osób niska samoocena nie wynika z braku ambicji, tylko z braku zgody na własne potrzeby. Jeśli nauczyłeś_aś się, że potrzeby są “za duże” albo “kłopotliwe”, to łatwiej poczuć się winny_a niż upomnieć się o siebie.
Doświadczenia mniejszościowe: jeśli masz w historii wyśmiewanie, odrzucenie, ukrywanie się albo życie w napięciu przed oceną (np. w kontekście LGBT+, pochodzenia, wyglądu), poczucie wartości może być nadwątlone w bardzo realny sposób. Tu nie chodzi o “nadwrażliwość”, tylko o doświadczenie.

Ważny niuans: czasem niska samoocena idzie w parze z wysokimi standardami. Na zewnątrz wygląda to jak perfekcjonizm i ogarnianie.

Jak problemy z poczuciem własnej wartości mogą wyglądać na co dzień?

Problemy z poczuciem własnej wartości często są “ciche”. Niekoniecznie płaczesz, niekoniecznie masz ataki paniki. Raczej żyjesz z wewnętrzną oceną, która ciągle mierzy: czy wystarczasz, czy nie przesadzasz, czy nie wyjdziesz na głupiego_ą.

Może to wyglądać tak:

Odkładasz działania, bo chcesz zrobić je idealnie. A im dłużej odkładasz, tym bardziej rośnie wstyd i napięcie.
W pracy lub wśród ludzi jesteś kompetentny_a, ale w środku czujesz się jakbyś oszukiwał_a: boisz się, że ktoś w końcu zobaczy, że nie jesteś taki_a dobry_a.
Po spotkaniach analizujesz rozmowy: co powiedziałeś_aś, jak brzmiał Twój głos, czy nie wyszedłeś_aś na “dziwnego_ą”.
Trudno Ci przyjąć komplement: minimalizujesz (“to nic takiego”), zmieniasz temat, podejrzewasz grzeczność.
Granice są kłopotliwe: mówisz “tak”, gdy chcesz powiedzieć “nie”, bo boisz się konfliktu albo odrzucenia.
Relacje potrafią kręcić się wokół oceny: szukasz potwierdzenia, a jednocześnie nie wierzysz, że jest prawdziwe.
Zdarza Ci się reagować drażliwością albo wycofaniem, gdy czujesz się zawstydzony_a lub “gorszy_a”.

Zapisz się

Kiedy warto skonsultować?

Warto rozważyć konsultację, jeśli:

Twoje decyzje częściej wynikają ze strachu przed oceną niż z tego, czego chcesz,
unikasz wyzwań, wystąpień, randek, nowych znajomości lub proszenia o pomoc, bo stawką jest wstyd,
jesteś w relacjach, w których trudno Ci stawiać granice, a potem masz do siebie żal,
krytyka (nawet drobna) uruchamia lawinę myśli i obniża nastrój na długo,
stale porównujesz się z innymi i czujesz się “mniej”,
zauważasz, że potwierdzenia z zewnątrz nie działają albo działają krótko.

Jeśli dodatkowo pojawia się długotrwałe przygnębienie, bezsenność, objawy lękowe czy napady paniki, to też jest dobry moment, żeby przyjrzeć się temu szerzej (czasem tematy się splatają). Wywiad na początku pozwala odróżnić, co jest “rdzeniem” problemu, a co jego skutkiem.

Jeśli jesteś w kryzysie.

Jeśli masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy, poczucie, że możesz stracić kontrolę, albo jesteś w stanie, w którym nie czujesz się bezpiecznie - skontaktuj się pilnie z pogotowiem, telefonem zaufania lub poproś kogoś bliskiego o natychmiastowe wsparcie.

Terapia jest ważna, ale w kryzysie najpierw liczy się Twoje bezpieczeństwo.

Jak będziemy pracować w psychoterapii?

Pracuję z dorosłymi po polsku. Domyślnie zaczynamy stacjonarnie w Berlinie, bo stabilne ramy i realna obecność często pomagają szybciej zauważyć i zmienić automatyczne reakcje wstydu, wycofania albo “przypodobania się”.

Co zwykle daje praca stacjonarna (w porównaniu z pracą online):

mniej zakłóceń i rozproszeń, które podtrzymują tryb zadaniowy,
łatwiejsze utrzymanie ram: punktualności, początku i końca, ciągłości procesu,
mniejsza ucieczkowość: w gabinecie łatwiej zostać przy emocji, która zwykle wygania Cię w głowę,
relacja terapeutyczna bywa bardziej odczuwalna, a w temacie wartości relacja jest jednym z kluczowych narzędzi zmiany.

Online lub hybrydowo jest możliwe w uzasadnionych sytuacjach (choroba, wyjazdy, trudności logistyczne). Traktuję to jako rozwiązanie wspierające, tak żeby nie przerywać procesu.

Mity i błędne koła, przeszkadzają budować solidne poczucie własnej wartości

W temacie wartości szczególnie podstępne są błędne koła, bo wyglądają jak rozsądek.

Typowe mity:

“Najpierw muszę poczuć pewność, potem działanie” (często jest odwrotnie: pewność rośnie po działaniu).
“Jeśli nie jestem idealny_a, to znaczy, że jestem słaby_a”.
“Granice są egoistyczne”.

Typowe błędne koła:

Perfekcjonizm -> odkładanie -> wstyd: im wyższy standard, tym większy paraliż i tym mocniejsze poczucie winy.
Szukanie potwierdzeń -> ulga na chwilę -> jeszcze większy głód potwierdzeń: bo zewnętrzne uspokojenie nie buduje wewnętrznego fundamentu.
Unikanie ryzyka -> mniej doświadczeń sukcesu -> mniej zaufania do siebie: mózg nie dostaje dowodów, że dasz radę.
Dopasowanie się -> utrata kontaktu ze sobą -> rozdrażnienie lub pustka: bo “ja” robi się niewidoczne.

W terapii szukamy małych punktów zwrotnych: gdzie możesz zrobić minimalnie inaczej, żeby pętla się nie domknęła.

Co zwykle się zmienia?

Tu nie chodzi o to, żebyś nagle zaczął_a uważać się za najlepszego_ą. Zdrowe poczucie wartości bardziej przypomina przekonanie: “jestem wystarczająco dobry, nawet gdy popełniam błędy” oraz umiejętność dbania o siebie bez ciągłego udowadniania.

W terapii wiele osób zauważa:

mniej automatycznej samokrytyki i szybsze rozpoznawanie, kiedy krytyk przejmuje stery,
większą odporność na ocenę i porażki, bo przestają definiować Twoją wartość,
więcej odwagi w działaniu: zaczynasz robić rzeczy mimo niepewności,
spokojniejsze relacje, bo mniej jest testowania, dopasowywania się albo wycofania,
łatwiejsze stawianie granic i mówienie o potrzebach bez wstydu.

W pracy z osobami o niskiej samoocenie zwraca się uwagę na to, że osoby z niskim poczuciem wartości często żyją poniżej swoich możliwości i unikają wyzwań, bo boją się, że nie podołają. To nie jest “wada charakteru”, tylko przewidywalny skutek pewnego sposobu patrzenia na siebie.

Psychoterapia psychodynamiczna Berlin - co to znaczy w praktyce?

Psychoterapia psychodynamiczna Berlin oznacza, że nie pracujemy tylko nad “lepszym myśleniem o sobie”, ale nad tym, dlaczego Twoja psychika tak łatwo idzie w samoponiżanie, czemu krytyk ma taką siłę i jakie relacje wewnętrzne to podtrzymują.

W praktyce:

rozpoznajemy momenty, kiedy wchodzi automatyczna ocena (“jestem beznadziejny_a”),
sprawdzamy, jakie uczucie jest pod spodem (często wstyd, lęk, żal, złość, bezsilność),
przyglądamy się wzorcom w relacjach: gdzie się podporządkowujesz, gdzie atakujesz, gdzie uciekasz,
uczymy się stawiać granice w sposób, który nie niszczy relacji, ale też nie niszczy Ciebie.

Elementy MBT i ISTDP jako realne narzędzia

Elementy MBT (psychoterapii opartej na mentalizacji) pomagają w mentalizacji, czyli w rozumieniu własnych stanów umysłu i tego, co dzieje się między Tobą a innymi. To ważne, bo niska samoocena często zniekształca interpretacje: “nie odpisał, bo mnie nie szanuje”, “patrzą, bo wyglądam głupio”. Pracujemy wtedy na faktach, alternatywach i emocjach, bez wmawiania sobie na siłę.

Elementy ISTDP bywają przydatne, gdy niska wartość jest związana z blokowaniem emocji, zwłaszcza złości i smutku. Czasem stawka brzmi: “jeśli poczuję złość, stracę relację”. Wtedy wstyd i samokrytyka są “bezpieczniejsze” niż kontakt z prawdziwym uczuciem. W terapii uczymy się stopniowo to odwracać, w tempie, które jest dla Ciebie do udźwignięcia.

Pracuję tylko po polsku, bo w języku ojczystym łatwiej uchwycić niuanse wstydu, winy i “drugiego dna” w zdaniach o sobie. To często robi różnicę w temacie wartości: drobne słowa, ton i skróty myślowe niosą dużo informacji.

Zapisz się

Jeśli chcesz zacząć...

Jeśli poczucie własnej wartości ogranicza Ci życie, relacje albo decyzje, warto potraktować to jako realny temat do pracy, a nie “taki mój charakter”. W terapii nie będziesz musiał_a udowadniać, że masz prawo tu być. To prawo masz od początku.

To może być dobre dla Ciebie, jeśli:

boisz się oceny i przez to rezygnujesz z ważnych rzeczy,
samokrytyka i wstyd są Twoim domyślnym trybem,
w relacjach gubisz siebie albo czujesz, że musisz zasługiwać.

Spotkania odbywają się w Berlinie (preferowany początek w gabinecie), ale w uzasadnionych sytuacjach możliwa jest praca online lub hybrydowa.

Ramy pierwszego spotkania.

Na pierwszej konsultacji przyglądamy się temu, jak Twoje poczucie wartości działa w praktyce: w pracy, w kontaktach, w ciele, w myślach po rozmowach i w sytuacjach oceniania.

Pytam o ważne doświadczenia relacyjne i o to, jakie strategie rozwinąłeś_aś, żeby sobie radzić (perfekcjonizm, unikanie, dopasowanie, kontrola).

Ustalamy cele: po czym poznasz, że jest lepiej i co konkretnie ma się zmienić. Omawiamy ramy współpracy i to, czy start stacjonarnie w Berlinie jest możliwy, a kiedy sensownie włączyć tryb hybrydowy..

Często zadawane pytania (FAQ) dotyczące psychoterapii osób z zaniżonym poczuciem własnej wartości w Berlinie

Czy problemy z poczuciem własnej wartości to to samo co depresja?

Nie. Niska samoocena może współwystępować z depresją, ale bywa też samodzielnym tematem: stałym filtrem oceniania siebie. Na konsultacji sprawdzamy, co jest głównym problemem, a co konsekwencją.

Skąd mam wiedzieć, czy to “tylko nieśmiałość”, czy temat do terapii?

Jeśli unikasz ważnych dla siebie sytuacji, boisz się oceny, a wstyd rządzi Twoimi decyzjami, to jest dobry powód do konsultacji. Terapia nie jest tylko “dla najcięższych przypadków”. Jest też po to, żebyś nie musiał_a żyć w trybie ciągłego udowadniania.

Czy da się zbudować poczucie wartości, jeśli całe życie czułem_am się gorszy_a?

Da się, ale zwykle nie przez jedną technikę. To proces: rozumienie źródeł, zmiana automatycznych interpretacji, praca z wstydem i ćwiczenie nowych zachowań w relacjach. Wiele osób zaczyna od małych zmian, które z czasem robią dużą różnicę.

Dlaczego pracujesz tylko po polsku?

Bo w języku ojczystym łatwiej uchwycić niuanse wstydu, winy, złości i tego, co mówisz o sobie “między wierszami”. Przy temacie wartości te niuanse są kluczowe. Jeśli żyjesz po niemiecku, to nadal może być bardzo wspierające pracować terapeutycznie po polsku.

Czy terapia online wystarczy, jeśli mieszkam daleko od Berlina?

Czasem tak. Jeśli jednak masz możliwość, rekomenduję start stacjonarny, bo stabilne ramy i realna obecność często przyspieszają pracę z wstydem i samokrytyką. Potem możemy ustalić tryb hybrydowy, zależnie od Twojej sytuacji.

Jestem osobą LGBT+ i mam złe doświadczenia z wcześniejszą terapią. Co wtedy?

To ważna informacja i warto ją uwzględnić od początku. Pracujemy inkluzywnie, bez założeń co do Twojej tożsamości i relacji, i z uważnością na wstyd oraz czujność wynikające z realnych doświadczeń. Możesz wprost powiedzieć, czego potrzebujesz, żeby czuć się bezpiecznie.

Czy poczucie wartości to po prostu “pewność siebie”?

Nie do końca. Pewność siebie bywa sytuacyjna (w czymś czujesz się mocny_a, w czymś mniej). Poczucie wartości dotyczy głębszego przekonania, że masz prawo istnieć, czuć, potrzebować i popełniać błędy bez utraty “bycia OK”.

Zapisz się